روزنامه آرژانتینی «لا ناسیون» در گزارشی با استناد به رسانههای غربی مدعی شد که موساد و سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) در تلاش برای شناسایی محل استقرار آیتالله سیدمجتبی خامنهای، رهبر معظم انقلاب، هستند؛ تلاشی که به گفته این رسانه، به دلیل پرهیز رهبر ایران از استفاده از تلفن همراه و دیگر ابزارهای ارتباطی قابل ردیابی، با دشواری جدی مواجه شده و سرویسهای اطلاعاتی آمریکا و رژیم صهیونیستی را ناچار کرده است بار دیگر به شبکههای اطلاعات انسانی، واسطهها و منابع محلی متوسل شوند.
ایران ویو24- دفاعی و امنیتی
روزنامه آرژانتینی لا ناسیون در گزارشی نوشت که موساد اسرائیل و سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) در تلاش هستند محل استقرار آیتالله سیدمجتبی خامنهای، رهبر معظم انقلاب را شناسایی کنند.
بر اساس این گزارش، پس از شهادت آیتالله سیدعلی خامنهای در حمله هوایی ۲۸ فوریه، رهبری جدید ایران به ندرت در انظار عمومی ظاهر شده و نشانه الکترونیکی قابل اتکایی از فعالیت او در اختیار سرویسهای اطلاعاتی غربی قرار نگرفته است.
لا ناسیون با استناد به گزارش روزنامه انگلیسی تایمز مدعی شده است که رهبری ایران حدود ۱۵۰ روز است از تلفن همراه، رایانه یا دیگر ابزارهای ارتباطی قابل ردیابی استفاده نکرده است.
در این گزارش آمده؛ چنین رویکردی میتواند ردیابی الکترونیکی را برای سرویسهای اطلاعاتی دشوار کند و آنها را به سمت استفاده بیشتر از اطلاعات انسانی سوق دهد.
در این گزارش، از پناهگاههای زیرزمینی در تهران و برخی تأسیسات نظامی در نزدیکی قم بهعنوان گزینههای احتمالی برای محل استقرار رهبر ایران نام برده شده است.
گزارش همچنین به ادعاهایی درباره احتمال زخمیشدن آیتالله مجتبی خامنهای در حملهای که پدرش در آن به شهادت رسید اشاره میکند؛ ادعایی که برای آن نیز مدرک محکمی ارائه نشده است.
رامی ایگرا، رئیس سابق یکی از بخشهای موساد، در گفتوگو با تایمز، دشواری ردیابی افرادی را که از ابزارهای ارتباطی الکترونیکی استفاده نمیکنند، با تجربه اسرائیل در جستوجوی گروگانها در غزه مقایسه کرده است.
به گفته ایگرا، این تجربه نشان داده است که حتی دسترسی گسترده به شنود و فناوریهای اطلاعاتی نیز همیشه برای یافتن افراد مخفیشده کافی نیست و منابع انسانی همچنان اهمیت بالایی دارند.
بر اساس گزارش، در چنین شرایطی ممکن است سرویسهای اطلاعاتی بر شناسایی افرادی تمرکز کنند که با حلقه نزدیک رهبر ایران در ارتباط هستند؛ از جمله واسطههایی که احتمالاً پیامها و اطلاعات را بهصورت غیرالکترونیکی منتقل میکنند.
گزارش میگوید شناسایی این واسطهها نیز لزوماً به معنای دستیابی مستقیم به محل استقرار رهبر ایران نیست؛ زیرا ممکن است برخی از آنها از هویت فرد نهایی یا مقصد واقعی پیامها اطلاع کاملی نداشته باشند.
بخش دیگری از گزارش به تلاش احتمالی موساد برای جذب منابع انسانی در داخل ایران و دریافت اطلاعات درباره ساختار و فعالیت مقامهای جمهوری اسلامی اختصاص دارد.
همچنین آونر آبراهام، سرهنگ دوم سابق موساد، سناریو نخنمای احتمال استفاده از بدل برای گمراهکردن سرویسهای اطلاعاتی را مطرح کرده است؛ با این حال، این موضوع نیز صرفاً در حد یک فرضیه مطرح شده است.
در مجموع، گزارش لا ناسیون تصویری از یک رقابت اطلاعاتی پیچیده ارائه میدهد که در آن، قطع یا محدودسازی ارتباطات الکترونیکی میتواند بخشی از مزیت فناوری سرویسهای اطلاعاتی را کاهش دهد و اهمیت شبکههای انسانی، واسطهها و منابع محلی را افزایش دهد.
